آزادی انسان زمانی معنا پیدا می کند که بتواند صادقانه زندگی کند .
صداقت ، انسان را از فریب کاری ها و پلیدی ها رها می سازد.
تنها انسان های صادق می توانند دوستی های واقعی را شکل دهند.
انسان آزاد تا زمانی می تواند در جامعه یا گروهی زندگی کند که بتواند از علایق زشت آن ها اجتناب کند
زمانی که به انجام و تکرار رفتار افراد فریب کار محکوم می شوی راهی جز خروج از میان آنان نخواهی داشت
فریب کاری، ریا کاری و دو روئی آزادی انسان را از بین می برد.
دوست داشت خدا را به شیوه او بپرستم
از راه و رسم خداپرستی خویش می گفت و من می شنیدم ...
خسته شد تا آمد سیگاری روشن کند...
گفتم حاضرم خدا را آنگونه که تو می گویی بستایم بشرطی که دیگر سیگار نکشی
لبخندی زد و گفت من باید خودم به این نتیجه برسم که سیگار برایم مفید نیست
لبخندی زدم و یاد این جمله اسپینوزا افتادم؛ به من اجازه دهید تا به شیوه خودم به خدا عشق بورزم.
انسان بی هنر از راستی و درستی بویی نبرده است
انسان بی هنر در پی هوا و هوس است و از آدم های نفس پرور، نباید انتظار هنروری داشت.
انسان بی هنر از سخاوت بی بهره است ، نه خود را می بخشد و نه دیگران را.
انسان بی هنر زشت می اندیشد و دیگران می آزرد.
انسان بی هنر، هنر را بزرگترین عیب می داند و همواره در پی دشمنی با هنرمندان است.
تنها نور عالم تاب هنر است که می تواند سیاهی کینه و دشمنی بی هنران را بزداید.
انگار همه چیز معکوس عمل می کند
زمانی چیزی را نمی خواهی به تو داده می شود و زمانی نیز با اشتیاق سوزان در طلب چیزی هستی جز حسرت و رنج چیزی عاید تو نمی شود
حتی کودکان نیز معکوس عمل می کنند کافی است از او بخواهی کاری را انجام دهد دگر آن کار انجام نخواهد شد.
کمی فکر کن!!!
کدامین بازی کودکانه شادمانی، خاطرات نوستالژیک و احساسات زیبا را به جریان می اندازد
اینکه چرا به مانند گذشته شاد نیستیم فراموشی بازی های کودکانه است
همه چیز در بازی های کودکانه نهفته شده است.
سرشت آدمی از خاک است بنابراین فروتنی و خاکی بودن ویژگی اصیل هر فردی است و این موضوع زمانی جلوه می کند که انسان به قدرت و پول دست می یابد.
زمانیکه در اوج فروتن باشی، مسیر های بعدی زندگی به سهولت برایت باز می شود
و بهتر بگویم در مورد احتمال گناهان آتی و عقوبت آن مورد عفو قرار می گیری
بنی ادم سرشت از خاک دارد
اگر خاکی نباشد آدمی نیست
در حالیکه پسرش در کافه راندو، در لذت خود غرق بود،
پدر بی خبر، هزینه های آن بزم را قبول کرده بود.
بزعم پدر، پسر با دوستانش شادمان بود
اما میان این شادمانی و آن لذت بسیار فاصله بود
